Wat is het een uitdaging om dit te ervaren. In onze huidige  situatie word ik van buitenaf gedwongen om naar binnen te gaan. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben vertrouwd met mijn binnenwereld, voel me daar thuis. Maar doordat ik dwang ervaar, raak ik toch uit balans en verlies ik mijn natuurlijke stroom van eb en vloed. Het natuurlijke naar buiten stromen en weer naar binnen stromen. En om ten midden daarvan in de volle leegte te zijn.

Als ik de afgelopen maanden in ogenschouw neem dan valt op dat ik me liet dwingen om opnieuw in de overlevingsstand te gaan. Ik genoot wel elke dag volop van het wandelen in de natuur. De frisse lucht naar binnen laten stromen, de stilte ervaren, de beweging, de verbinding met alles wat leefde. Ik genoot ook van het niet meer hoeven reizen naar mijn werk. Daarnaast ervaarde ik ook dat het alleen zijn in huis veel van mezelf vroeg. Ik kwam mijn verschillende afweermechanismen tegen. In verschillende periodes, maar soms ook op een dag meerdere.

Allereerst verdween ik van het hier en nu, verdween ik uit mijn midden, door veel films te zien en lang te surfen in de virtuele wereld. Alhoewel ik er in het begin van genoot als van guiltypleasure, miste ik daarna het gevoel van voldoening. Ik ervaarde lege leegte. Dan kwam een periode dat ik verdween door een vesting om me heen te bouwen. Ik wilde dat lege leegte niet voelen en overtuigde mezelf dat ik het goed had in mijn eigen bubbel, een zelf gekozen quarantaine. Kookte en bakte en isoleerde me van de mensen om me heen. Ook dat voelde goed. Weinig confrontaties, maar tegelijkertijd wel erg uit verbinding.

Lees meer

Als er iets is, wat ik geleerd heb tijdens mijn opleidingsjaren Essentiecoaching, is het leren vertrouwen op de creatieve leegte. En juist dat vertrouwen geeft mij nu de ruimte om een pauze te nemen in mijn werk en niet bang te zijn voor de stilte.

Ik zie mezelf nog zitten, het eerste weekend: vol verlangen naar…  Naar overgave? Naar eenwording? Naar verlossing? In ieder geval naar een heil dat over mij zou komen en er voor zou zorgen dat ik eindelijk alles helemaal ging begrijpen. Hoe de wereld in elkaar zat, hoe ik daarin mijn weg het beste kon vinden en hoe ik verlossing kon vinden van de spanning en het verdriet dat ik voelde. Over wat wist ik niet eens precies. Wel, dat ik het graag wilde begrijpen. Als ik maar eenmaal wist hoe het werkte, dan zou alles goedkomen.

En terwijl ik steeds beter begreep waar het allemaal om te doen was (voorwaartse horizontale lijn – contact met anderen, verticale lijn – verbinding tussen hemel en aarde, zijwaartse horizontale lijn – balans mannelijke en vrouwelijke energie) voelde ik de spanning opbouwen. Ik begreep het allemaal perfect, het klonk logisch en aanlokkelijk. Ja, hier had ik wat aan en ik kon er zeker mee uit de voeten! Waarom had ik dan zo’n onbedaarlijke behoefte om te huilen? Waarom lukte het me echt niet meer om mijn tranen te bedwingen? Als ik nu mijn verdriet de vrije loop liet, zou het nooit meer goed komen, dacht ik. Ik zou in een peilloos diepe put belanden, ergens ver weg in de aarde en ….dus de controle verliezen en misschien wel verdwijnen. Dat wilde ik ten koste van alles voorkomen. Maar het lukte niet. Ik kon de stroom niet meer tegen houden.

Lees meer

Elke dag brengt het leven mij in situaties waar ik iets van kan leren. Zo kan ik de diversiteit in mijzelf, mijn innerlijke diamant steeds mooier slijpen en polijsten en kom ik dichter bij mezelf.

Vandaag stond ik even stil bij het thema stoppen met doorgaan. Ik wil jullie daarin meenemen.

Soms zijn deze levenslessen ongenadig hard. Ik keek terug op mijn leven en dacht aan het moment waarop mijn toen zestienjarige dochter door een ongeval om het leven kwam. Ik herinner me als de dag van gisteren de gigantische dreun die on-verdoofd lijf en geest deed schudden alsof ik midden in een aardbeving was beland.  Dit speelde zich in alle heftigheid binnenin mij af.

Rondom mij woedde een orkaan van wereldse activiteiten, van mensen die onderweg waren, productie maakten, hun diensten aanboden en met elkaar spraken alsof er niets aan de hand was. De sneltrein denderde gewoon door. Na een tijdje voelde ik wel dat -hoewel de orkaan nog hevig tierde- er in het oog van de orkaan ook stilte heerst. Hier voelde ik me weer aanwezig en voelde ik ook de aanwezigheid van mijn dochter.

Lees meer

De zomer was heet. Veel plannen die ik had, moest ik laten varen. De zon bepaalde wat er wel of niet mogelijk was: rustig aan en mij overgevend aan de warmte. De zonnestralen waren zo verzengend dat schaduw de beste plek was om te vertoeven.

Schaduw, wat ken ik deze plek goed. Zonder dat ik mij ervan bewust ben, verblijf ik in mijn leven dikwijls in mijn eigen schaduw. Het kwam lang niet in mij op om in mijn licht te gaan staan. Het leek mij beter om mij gedeisd te houden. Niet te veel opvallen, daar voelde ik mij het veiligst bij. Ik had het gevoel dat ik door de mand zou vallen als anderen werkelijk zouden zien wie ik was. Ik deed mijn best om mij stoerder voor te doen dan ik was. Mijn onzekerheden hield ik voor mijzelf. Als ik zou laten zien wat er ten diepste in mij omging, zouden mensen mij wel eens voor gek kunnen verklaren. Dat had ik namelijk ook al dikwijls met mijzelf gedaan.

Lees meer

Waarom voel ik mij eigenlijk ergens thuis? Was de vraag die in mij op kwam……
‘ Als ik mijzelf kan zijn, onbezorgd kan zijn, plezier kan hebben, mij geliefd voel. Als ik Kan zijn wie ik ben én dus ook niet altijd even leuk of aardig hoef te zijn.’ 
Zo’n plek zou toch ideaal zijn..

In 2014 kwam Essentiecoaching op mijn pad. Ik voelde me aangetrokken maar er was ook verzet en een soort van sarcastisch ongeloof.. jaja wat kunnen jullie doen om mij zo’n plek te bieden. Wat er gebeurde was en is bijzonder, dit ongeloof en verzet mocht ruimte krijgen, ík was helemaal oké en juist dit oké zijn werd m’n leerproces hier. 
Steeds werd weer bevestigd dat ik helemaal mocht zijn wie ik was. 
Ook met mijn vragen, discussies, ongeloof, leuke kanten, minder leuke kanten en weerstand. Er hoefde niets anders!

En geloof mij, als je er vanuit gaat dat je al goed genoeg bent, niets hoeft te laten of te verbeteren dan voelt dat heel eng, want wat kan je dan nog doen? Een probleem los je toch op door actie? 

Lees meer

Ik dacht: laat ik maar weer eens een opleiding volgen – na zeer intensieve jaren als ZZP’er, had ik behoefte om de aandacht ook naar mezelf te brengen in plaats van alleen naar anderen.
Het zal zo ongeveer halverwege het eerste weekend geweest zijn dat ik, door een korte oefening, recht naar de pijn ging. In een subgroep, onder professionele begeleiding.
Het bijzondere aan het werken binnen de opleiding EC is dat er zo min mogelijk analyse plaatsvindt of toelichting op het ‘wat en waarom’.
Ik werd uitgenodigd om – volgens een duidelijke structuur – lijfelijke spanning te ervaren. Liefdevol begeleid om ernaar toe te gaan, direct te ervaren/er te zijn, te ontladen. Ik stroomde niet over, ik verdronk niet en de lijfelijke spanning werd verbazingwekkend snel minder. Het hoefde niet besproken te worden en al helemaal niet beoordeeld. Te merken dat ik er ook weer vandaan kan/mag, oneindig lichter en krachtiger. Mijn eerste ervaring met de methodiek direct ervaren.

Lees meer

Mijmerend over de afgelopen periode komen er herinnering boven.

In een korte tijd ‘’raast’’ het Coronavirus over de wereld. Ik hoor verhalen van mensen die zomaar uit het niets van gezond-zijn veranderen naar patiënt-zijn en heel ziek worden met een heftigheid die niet tegen te houden is. Als ik de beelden zie van patiënten op de IC en de verhalen hoor van dierbaren van de ernstig zieke mensen en de onmacht die ervaren wordt, raakt mij dat diep.

Lees meer

Kon het maar altijd lente zijn! 

Wat kan ik genieten van de geur, het licht, de kleuren en de groeikracht van dit seizoen. Het nieuwe leven dat zich onder je ogen voltrekt. Dat nieuwe leven dat dit jaar een extra dimensie kreeg. De verschuiving naar het nieuwe normaal, dat helemaal niet zo normaal voelde.  Door de situatie gestuurd, was ik veel buiten en zag ik iedere week andere planten, bloemen en kleuren. Dit wonder leek zo maar te gebeuren. Wat een prachtig cadeau van moeder Natuur in deze onzekere tijden.  Wat was het fijn om te ervaren dat ondanks de grote veranderingen, er ook constanten zijn.

Lees meer

Tijd gaat snel. En we moeten zoveel doen. Een drukke agenda op het werk, thuis nog het huishouden en de kinderen die gebracht en gehaald moeten worden naar allerlei bestemmingen. Je wilt ook nog je sociale contacten een beetje onderhouden, naar de sportschool en als het even kan ook nog tijd nemen om wat te mediteren. Een dag is zo voorbij. Wat zeg ik? De hele week vliegt om. En vaak zijn er dan nog dingen blijven liggen. En dan vergeet ik om even uit die  die draaimolen te stappen. Even rust. Stilte. Voelen hoe het met me is. Terug bij mezelf komen.

Lees meer

Elke week ontmoet ik mensen uit allerlei bedrijven in ons land. Sommige verhalen of opmerkingen blijven bij mij hangen omdat het me raakt of ontroert.

Dit keer is het omdat het me ervan bewust maakt dat we, zonder dat we het willen, dingen kunnen zeggen die de ander pijn doen. In een organisatie waar circa 100 mensen werken die veel projecten buitenshuis doen, is er de binnendienst die altijd op kantoor aanwezig is. Ze horen erbij als een vaststaand gegeven. Menigmaal komt er een van de projectleiders op kantoor die dan zegt: “Is er niemand vandaag?”

Lees meer